खोला बग्यो, नेता बगेनन्—उनीहरू त स्टाटसमै तैरिए!- सुजन पन्थ

खोला बग्यो, नेता बगेनन्—उनीहरू त स्टाटसमै तैरिए!गाउँमा खोला उर्लियो।खेत बग्यो, बाटो बग्यो, गोठ बग्यो। कसैको घरको आँगनमा हिलो थुप्रियो, कसैको जीवनभरको कमाइ पानीले बोकेर लग्यो। रातभर गाउँलेहरू निदाएनन्। कोही छोराछोरी च्यापेर डाँडातिर लागे, कोही बूढाबूढीलाई समातेर सुरक्षित ठाउँ खोज्दै हिँडे।तर गाउँको एउटा कुनामा कान्छे दाइ भने मोबाइल समातेर बसिरहेका थिए।उनले भने,“लौ न! नेता साबको स्टाटस आएछ—‘जनताको दुःखमा हामी सँगसँगै छौँ।’”छेउमा बसेको बूढो बाजेले सोधे,“ए कान्छा, उहाँ कहाँ छन् त?”“फेसबुकमा।”“उद्धार गर्न?”“होइन, स्टाटस लेख्न।”बाजेले निधार खुम्च्याए।“अनि हामीलाई कसरी बचाउँछन् त?”कान्छे हाँस्दै भन्यो,“हामीलाई होइन बाजे, आफ्नो राजनीति बचाउने हो!”बाजे केही बेर चुप लागे। बाहिर खोला अझै गर्जिरहेको थियो। भित्र मोबाइलमा नेताहरूको संवेदना झन् ठूलो स्वरमा कराइरहेको थियो।एकजनाले लेखे—“सरकार गम्भीर छ।”अर्काले लेखे—“उद्धार कार्य तीव्र गतिमा भइरहेको छ।”तेस्रोले लेखे—“जनताको पीडाप्रति हाम्रो गहिरो ध्यानाकर्षण भएको छ।”गाउँको एउटा केटोले मोबाइल हेरेर भन्यो,“बा, यी मान्छेहरू कहाँबाट यति छिटो आइपुगे?”बाजेले भने,“खोलामा होइन बाबु, फेसबुकमा!”त्यहीबेला अर्को नेताको फोटो आयो—घाँटीमा गलबन्दी, पछाडि पाँच–सात जना मान्छे, अगाडि क्यामेरा।क्याप्सन थियो—‘बाढीपीडितको अवस्था बुझ्दै।’बाजेले फोटो हेरेर भने,“अवस्था बुझ्न गएछन् कि फोटो खिच्न?”कान्छेले भन्यो,“फोटो राम्रो आएछ भने अर्को चुनावमा काम लाग्छ बाजे।”बाजे मुसुक्क हाँसे।“ए बाबु, पहिले हामीले नेता छान्थ्यौँ, अब नेता तस्बिर छान्छन्। जनताको दुःख पनि अब चुनावी सामग्री भइसकेछ!”बाहिर फेरि ठूलो आवाज आयो।खोलाले एउटा बाँसको पुल बगायो।तर त्यही रात सामाजिक सञ्जालमा अर्को पुल बन्यो—आश्वासनको पुल।“चिन्ता नगर्नुस्, सरकार तपाईंको साथमा छ।”“सबैलाई राहत दिन्छौँ।”“कुनै नागरिकलाई एक्लो हुन दिँदैनौँ।”यस्ता वाक्यहरू यति धेरै आए कि गाउँलेहरूलाई एकछिन त लाग्यो—अब खोला होइन, सरकार नै आएर घर उठाइदिन्छ होला।तर बिहान भयो।पानी केही घट्यो।खोला आफ्नो बाटो लाग्यो।गाउँलेहरू आफ्नो बगेको घर, खेत र सामान खोज्न लागे।नेताहरू?उनीहरू पनि आफ्नो बाटो लागे—अर्को ठाउँको फोटो खिच्न।त्यसपछि बाजेले अन्तिम कुरा भने—“हेर कान्छा, यो देशमा बाढी आउँदा दुईवटा कुरा पक्का आउँछन्—एउटा पानी, अर्को राजनीतिक संवेदना।पानी घटेपछि पहिलो हराउँछ,दोस्रो चुनाव नआउन्जेल कतै हराउँदैन!”र बाजे फेरि मोबाइल बन्द गरेर खोलातिर हेर्न थाले।सायद उनलाई अब एउटा कुरा राम्ररी थाहा भइसकेको थियो—जनताको घर बगाउन खोलालाई धेरै पानी चाहिन्छ,तर जनताको दुःखमाथि राजनीति गर्न नेताहरूलाई एउटा क्यामेरा भए पुग्छ।